O WYSTAWIE

Szok wywołany wiadomością, że obok toczy się wojna, w końcu mija. Z czasem staje się białym szumem w tle, który wtapia się w nasze codzienne życie. Kontynuujemy to, do czego jesteśmy przyzwyczajeni. Czy można nas za to winić? Jak pojedynczy człowiek jest w stanie zrobić cokolwiek, aby zapobiec wybuchowi militarnej agresji? I na ile nam na tym zależy, skoro sami nie jesteśmy bezpośrednio zaangażowani? W końcu to siły znacznie potężniejsze od nas składają ofiarę z ludzi po obu stronach. W tym kontekście jakie to ma znaczenie, gdzie politycznie stoimy? Kto będzie następny? Czy kiedykolwiek jesteśmy naprawdę bezpieczni?

Projekt The War Next Door powstał na przestrzeni 2024 roku. Co przedstawia? Na płótnach widzimy młodych dorosłych. Obrazy zdają się być na pierwszy rzut oka ładne i przyjemne w odbiorze. Jednak czai się w nich pewien niepokój. O co tu właściwie chodzi? Przewija się motyw mundurka. Czy to młodzież ucząca się, harcerstwo? A może bojówki...? Zgromadzone postacie tworzą małą armię. En face widzimy tylko chłopców, bo głównie oni pójdą na wojnę. Czarna apaszka to znak śmierci. Dziewczynki pozostają w tyle, zbite w anonimową masę. Armia nóg w takich samych bucikach sugeruje, ile z nich zostanie bez ojców, bez partnerów; wysiedlone. Wiatr historii targa im włosy. Oślepiający pomarańcz tła nawiązuje do wybuchu, wypalenia, pustki. Przeczucie globalnego zagrożenia zdaje się narastać, wywracając do góry nogami iluzję bezpieczeństwa, do której przywykliśmy przez ostatnie dziesięciolecia. Czy to tylko wrażenie, czy nadciąga kolejna wielka wojna? Żyjemy w czasach pierwszego w historii transmitowanego na żywo ludobójstwa, a mimo to odwracamy wzrok. Zegar zagłady wskazuje dziewięćdziesiąt sekund do północy. Dzieli nas mały krok od samounicestwienia. Nie oszukujmy się, pozwoliliśmy na to wszyscy. Czy warto więc nas w ogóle ratować?

Miriam Tajcher