Początkowo zafascynowany włoskim renesansem malował obrazy wielopłaszczyznowe z łagodnym światłocieniem. Maluje portrety, martwe natury, rzadziej pejzaże. Używa kolorów pastelowych, ale i nasyconych. Wszystkim nadaje krystaliczną przejrzystość umiejętnie nakładając laserunki. Tutaj wszystko jest jakby „uroczyste” - w tajemniczym świetle, bez skaz i rys, to bardzo intryguje odbiorcę. Literackie pismo „Metafory” opublikowało w 2011 tekst na temat twórczości Karabowicza, którego autor słusznie zauważa wyraźne nawiązanie artysty do malarstwa lat 30. XX wieku: "Jest to malarstwo jakby rodem z Art deco - bardzo gładkich i łagodnych powierzchni”. Wydaje się, że można także wskazać tak zwaną szkołę wileńską w latach 30. skupioną wokół Ludomira Ślendzińskiego jako źródło klasycyzującego stylu Tomasza Karabowicza, dążącego przede wszystkim do ukazania plastycznej formy przedmiotów i modeli.